یه مشت حرفهای نگفته. . .

انقدر به کارهای خودم خندیدم که کم مونده بود دیوونه صدام کنه...
نویسنده : هدی خانم - ساعت ٥:٥۳ ‎ب.ظ روز ۱۳۸٤/٤/٢٢
 

فردا شب ایرانم....اونجا که بهش می گن وطن.اون سرزمینی که یه زمانی دلم بدجور واسش می طپید..

حالا اما. . .

***

دلم واسه دو نفر تتگ می شه...یکی که عشقمه...

یکی هم که . . .اسم واسش پیدا نکردم. فکر کنم چون خوده نمره ی بیسته...


 
comment نظرات ()
 
مرا ببوس.مرا ببوس. براي آخرين بار ...
نویسنده : هدی خانم - ساعت ۱:٢٤ ‎ب.ظ روز ۱۳۸٤/٤/٢٠
 

چند وقت دیگه شاید ایران باشم...حسش نیست...اصلا.

 


 
comment نظرات ()
 
دخترک قصه ما...
نویسنده : هدی خانم - ساعت ۱:٥٥ ‎ب.ظ روز ۱۳۸٤/٤/۱٧
 

من هدایی دگرم. . .


 
comment نظرات ()
 
و انگار پارک گیج بود ...درختان به لرزه درامدند و او باز خندید...خندید...خندید
نویسنده : هدی خانم - ساعت ٧:٠٠ ‎ب.ظ روز ۱۳۸٤/٤/۱٤
 

حرس گذشته اش را می خورد و در عین حال دوست داشت او را در اغوش بگیرد  و ببوسد...

دخترک هر وقت جواب نداشت می خندید . همانند عروسک با ان چشمان درشت مشکی...بلند بلند می خندید نگو در دلش ارام ارام می گریید.گریه ی بدون اشک شاید نشانه ی خودخواهی است...نمی دانم.

دخترک لبش را جوید....ترسیدم برایش...او قلبش را گم کرده بود ولی  تصمیمش را گرفته بود...

 


 
comment نظرات ()
 
**ببخشید** ولی بازم فدای سرم؟
نویسنده : هدی خانم - ساعت ٧:٢٥ ‎ب.ظ روز ۱۳۸٤/٤/۱٠
 

یه چیزی می گین که نباید می گفتین...یه کاری می کنین که نباید می کردین...اصلا شما نمی خواستین اینطوری شه...اصلا بهتون بی رحمی و دل شکوندن نمی چسبه...اما دیگه باورتونم ندارن. . .

من 
     پری کوچک غمگینی را
                         میشناسم که در اقیانوسی مسکن دارد 
                                                               و دلش را در یک نی لبک چوبین 
                                                                                                      مینوازد آرام ، آرام
پری کوچک غمگینی
                   که شب از یک بوسه میمیرد 
                                        و سحرگاه از یک بوسه به دنیا خواهد آمد
                                                                                                                  


 
comment نظرات ()
 
تعجب نداشت.خب خیلی وقت بود که دل تنگش بودم.
نویسنده : هدی خانم - ساعت ٤:٢٦ ‎ب.ظ روز ۱۳۸٤/٤/۳
 

ـ سرم رو گرفتم بالا :چی؟دو...سه هفته دیگه؟؟

ـ به احتمال زیاد...نظرت چیه؟

(خواستم بگم حالا که فکر می کنم خداحافظی به سختیه سلامی که در انتظارمه نیست). گفتم:اره...خوشحالم.خیلی. . . 

(باور نمی کرد):واقعا خوشحالی؟؟عجیبه...


 
comment نظرات ()