یه مشت حرفهای نگفته. . .

به گمونم هنوز زنده ام...باور کن صدای قلبم را شنیدم!!
نویسنده : هدی خانم - ساعت ۱۱:٢٤ ‎ب.ظ روز ۱۳۸٤/۱٠/٢٧
 

هرکدام از نوشته هایم را نفهمیدی...مطمئن باش پُر ازمعنی بودند اما نتوانستم انطور که باید منظورم را برسانم!

                                                                            ــــــــــــــــــــــــــ

سرنوشت برایم از ته نوشت و بارها چرکنویسش را اشتباهی به زندگی ام بخشید. ولی من...هنوز زنده و پایدار و پیروز و امیدوارم!  (هاها دلت بسوزه!!)

                                                                           ـــــــــــــــــــــــــــ

برایش نوشتم:دلم برایت...بقیه اش را که می دانی؟ / سالها بعد جوابم را داد: تنگ شده یا نشده؟باید یکی از این دو باشد؟؟ (من هنوزهم روی حرفم هستم:وقتی حرف از احساسات می شود...دنیا می شود پر از ادمهایِ نفهم!!)

                                                                           ـــــــــــــــــــــــــــ

یک عکس یادگاری/دو خط نوشته/یک بیت شعر/چندتا لبخند یواشکی/یک بوسه/یک چشمک و ... زندگی به همین ها ختم نشده!اما امید به همین ها است که زنده مونده.

                                                                          ــــــــــــــــــــــــــــ

دلیل ظهور من حضور توست./ توهم حتماً دلیل بودنت خیال غیبت من است؟؟(هان؟!هان؟!)

                                                                          ــــــــــــــــــــــــــــ

به سکوت ساکن نیاز دارم!...لطفاً تنهایم بگذارید و برایم کمی شکلات بیاورید./ می خواهم ببخشم.بهتر از گریه است...نه؟!     


 
comment نظرات ()